"Vedat, Taylan, Mehmet, Necmi

Devrim için öldüler..."

Yürüyoruz başkentin sokaklarında,

Önde gidiyor devrim şehidi.

Hep beraber söylüyoruz bu marşı, tek bir adam söylemiyor.

O marşta yaşıyor, marşı söyleyenlerden birisi.

Marştaki şehitler listesine, şeref listesine

Kendi adını sokuyor, sessiz ve mahcupça.

Ve sırası geldi, sırasını bekleyen o neferin.

Ama öyle mi gelecekti sırası?

Oysa neler kurmuştu neler...

Erkekçe vurulacaktı kalbinden

'Yaşasın THKC' olacaktı son sözü.

Bu fırsat geçti eline

ama kahpe kader o kadarını bile çok gördü.

Olmadı olmadı...

O diye yoldaşını delik deşik ettiler.

Kahpenin kurşunu

Ceketini, pantolonunu delik deşik etti

Ama kalbini delemedi.

Ve o kendisini vurdu.

Talih ne gezer bu adamda,

tetiğini kaldırmayı unuttu, unutmaz olasıca.

Tabancası saldırdı, kurşun hedefinin altına girdi.

O cezasını çekiyordu, ezeli derdi unutkanlığının ve solaklığının.

Oligarşinin hastahanesi, mapushanesi...

Karanın siyahın her tonu...

Paspal kurbağa Gonzales

Ve ünlü kement atıcı şefkat Kakamço.

Oportünizm atmıştı oklarını yakalanmadan önce,

'Bölücü, kariyerist, pasifist' diye.

Oligarşinin gazeteleri atmıştı oklarını yakalanmadan önce.

'Teslim oldu' diye.

Vuruştu, yine teslim oldu denildi, konuşmadı.

İşkenceler altındaki arkadaşlarının bölük pörçük

ifadelerini topladılar, tek bir ifade yaptılar.

Ve konuştu diye ilan etti paspal kurbağa Gonzales.

Bu adamın kaderi bu.

Bu adam kurşunların değil kahredici okların hedefi.

Açık vermişti bir kere

Neden korktuğunu hissettirmişti düşmana,

Anlamıştı düşman, bu adam işkenceden, kurşundan değil,

Zehirli oktan korkar.

Üzülme aslanım, hatırla bak, ne diyor usta:

'Düşman bize ne kadar çok ok atarsa, biz o kadar doğru yoldayız.'

Varsın bütün oklar üstüne yağsın.

Devrimcilerin gözleri kör, kulağı sağır değil.

Biliyorum seni bu oklar yaralıyor.

Yaralamasın kardeşim, yaralamasın.

Bak ne diyor usta:

'Unutma ki devrim şehidi sadece kurşunla olmaz,Şefkat Kakamço'nun kementleri de şehit eder adamı.'